Tut
Tut ellerimi
Ve sarsın sarmaşıklar gibi sevdan hücrelerimi
Bedenimden çağlayarak çoğalan bir ateş çemberine düşüyorum her gözlerime bakışında. Biz varız orda, ben değil. Hangi yokluğunda ben yanlız kaldım ki. Hangi başıboş hayallerim dolaşırken sen yanlızdın ki. Ellerinden tuttum hep, sen görmedin. Gözlerin dalarken beyaz kağıtlara, ben ezgiler dokudum nağmelerle yanlızlığında. Başını çevirsen görecektin sana koşan bir sevdanın fısıltılarını. Biliyordun oysa. Gözlerin her değdiğinde yüreğime, zaman kayıp giriyordu avuçlarımdan. Akrep ve yelkovan dans ediyordu durduğu yerde. Bir vals başlıyordu başıboş dolaşan zamanın içinde, işte o an benimsin diyordu bakışlarından fırlayıp yüreğimi delen oklar. Kanıyordu göğsüme kurduğun büyük dergah. Titriyordum ve sarılıyordu ellerin yüreğime.
Şimdi kimbilir kaç hüzünlü gün gececek seni beklemelerle. Aramızdaki bir okyanus, kirletmekten korktuğumuz. Sevgi günahkar olamaz oysa. İnkar edilmeyen avuçlarıma bıraktığın bir can değil, kutsanılmış bir tohumdu. Filizlenip damarlarıma kadar kök salan bir fırtına salıncağı. Sevmelerin doyumsuzluğunda senden hayaller var gözlerimde.
Aç kapıyı... bak göreceksin bir kimsesizin yanağına bıraktığın sevgi çiçekleri dokuyor zamanı orada. Aramızdaki mevsimlik yanlızlıklar varken, düşlediğim birkez sarmaktı seni doyasıya, oysa sen açık kalmış bir pencerenin ardındasın hep. Yüreğim bir serçe misali. Tutmasan kaçacak. Avuçlarına albeni ve derinlikerinde mavi ile yoğur ve kurut kimseler görmeden hatıralarının içinde. Gamzelerinde sakla beni Yokluğunun zindanlarında kabuslar görerek büyüdüm bir çocuk gibi. Ve rüyalarımda hep senden bir parçanın dişlenerek acısını hissettim. Bir adım ötemde dururken sana hiç sahip olamamanın garibanlığını çektim. Bir dilenci gibi olmadım ruhumda ama hep sevgini dilendim dört duvarın kesiştiği yerlerde. Dudaklarıma kondurduğun buselerin parçaları dökülüyordu sen giderken. Ve hiçbirşey olmamış gibi yeniden hayatın koynuna atılışını gördüm taktığın sahte maskelerle. Kaçamak bakışlarında bir deliliğin özlyişini duydum.
Rüya mı bu . Dipsiz kuyular kadar zehir akıyor gözlerimden şimdi. Bir çocuk ağlıyor gözlerimin önünde. Özünde saf ipeklerle sarılmış bir sevdanın yokuoluşunu izliyorum belki her dakika. Sen bir semai gösterisi sunuyorsun belki her yeni gün başlarken.
Kaçmaların o kahreden parçalarını bir pazıl gibi birleştiriyorsun her yeni günün bitiminde. Sonra her akşamın sağanağında martılar gibi gidiyorsun denizin yokolduğu saatlere.
Gecelerim bitmiyor. Uykular benden kaçak. Gökyüzü bitap. Olmayacakların peşinde dolanmaktan yorgun hayaller kuruyorum yanlızlığın sükunetinde.
Ah bir gelsen. Ah bir sarsam kundak gibi seni.
Tut
Tut ellerimi
Günahkar olmak varsa bu sessizlikte
Serçe misali ellerinden düşüyorum bu kimsesizlikte
Yüreğinle sar beni
Tut ellerimi..
Nalan Öztürk
1) "Ellerinden Düşüyorum Bu Kimsesizlikte " İsimli yazı NALAN ÖZTÜRK tarafından 16.01.2009 Tarihinde sitemize eklenmiş olup, yazarın kendi görüşünü yansıtmaktadır. Yazının içeriğinden, kullanılan (resim, fotoğraf vb. materyallerden) ve yazıdan doğacak her türlü yasal işlemden aktifkalem.com sitesi sorumlu değildir.
2) 5846 Sayılı fikir ve sanat eserleri kanununun 81. maddesi gereği eserin her türlü telif hakkı yazarın kendisine ve/veya temsilcisine aittir.
